همسر عزیزم ... همسر عزیز ... احمد جان ... احمد خان .... اصلاً اسم و عنوان نمیخواهد. با سلام، آرزو میکنم ... آرزو بی آرزو. سالهاست که دیگر آرزویی ندارم... امیدوارم که ... سلامت و خوش باشد؟ البته که هست ... خوب ... البته که خوب است. سُر و مُرو و گنده. شنیده ام روز به روز وزن اضافه میکند... ی های جهان مانا باشد. اگراز حال ما خواسته باشی ... اگر میخواست که دو خط نامه برای بچه ها مینوشت ... بچه ها خوبند و مشغولِ ... حمالی در مک دونالد و تریفتی. بی همه چیز خیال میکند که در آمریکا پول خیرات میکنند ... درس خواندن. اما درسهای نیلوفر امسال اُفتِ ... میگوید: چشمت کور. میگویم: چشم خودت کور......

نقد داستان "مثل من" از مجموعه داستان "مثل من"
نوشتۀ عزت گوشه گیر

پرتو نوری علا و درخشندگی اش

وارد اتاق که شدم با پرتو یک نگاه نوازشگر روبرو گشتم. باورم نمیشد. اندک اندک صدای مهربانش پُرم کرد از حس مهربانی ... آن قدر که دلم میخواست با این حس عمیق مهربانی، و با خودم تنها باشم.
معمولاً با نویسندگان – نویسندگانی که صاحب نامند – با احتیاط روبرو میشوم. این را تجربه به من آموخته است. هنوز اثر سردی و خشونت پوست دِرِک ولکاتِ شاعر را در هنگام دست دادن از یاد نبرده ام، و برٌندگی واژه های آن نویسندۀ زن ایرانی را .... میل به قدرت گرایی وجهی قوی از جنبه های درونی انسان است و سرکوب دیگری، از طریق واژه، کلام، و تُنِ صدا یا فیزیک تن، یعنی تحقیر و اِعمال خشونت از طریق نگاه، چشم، حرکات دست و سایر اندامهای بدن، تاکتیک ماهرانه ای است که برای کسب قدرت توسط قدرت گرایان به کار برده میشود. برخی از هنرمندان نیز که میخواهند قلمرو حکمرانی شان با ورود یک تازه نفس به خطر نیفتد از این شیوه های سرکوب استفاده میکنند.

 

پرتو نوری علاء

شمسی و کاظم از هم جدا شدند. شمسی و کاظم از هم جدا، جدا شدند. جُ د ا شدند. پدر و مادرم از هم جدا شدند. همان روز کسوفی، که من و برادرم را به خانۀ پدر بزرگم میبردند، شمسی و کاظم از هم جدا شدند. همان موقع که مادر بزرگم چنگ در موهای نقره ایش میزد و زیرِ گوش کَرِ پدر بزرگم فریاد میکرد "شمسی و کاظم از هم جدا شدند"، پدر و مادرم از هم جدا شدند. من هم دوان دوان رفتم سر کالسکۀ کودکی ی خودم که حالا برادرم تویش خوابیده بود، و فریاد کشیدم: "شمسی و کاظم از هم جدا شدند." برادرم که از خواب پرید و صدای گریشه اش به هوا رسید، مادرم که گوشۀ اتاق نشسته بود و گریه میکرد، از جایش بلند و اشکهایش را از صورتش جدا کرد، روی کالسکۀ من خم شد و برادرم را از کالسکه ام جدا کرد و در بغل گرفت، و موهای فرفری سر مرا که هق و هق کنان به دامنش چنگ زده بودم جدا جدا نوازش کرد. جُدایی. جو دا ی ی. با پنجه هام موهای فرفری برادرم را از هم جدا میکنم تا از هم جدا جُ د ا شوند. یک دسته از مویش را میکشم به سمت غدۀ بزرگی که در طرف راست گردنش دارد، تا غده را از گردنش جدا کنم. مادرم دستم را از موهای برادرم جدا جدا میکند و با ناله میگوید: " گردن بچه ام کج شده." باز مادرم میگوید: "نگاهش غم دل منه." مادر بزرگم دستش را از نردۀ پله ها جدا میکند و در هوا تکان میدهد و میگوید: " زادون کنند، رودون کِشند." مادرم میگوید: " وای مادر بس کن! این بچه چه گناهی کرده که تقاص کاظم را پس بده؟" مادرم همانطور که برادرم را در بغل گرفته روی زمین مینشیند. او را که در خواب پستانکش را مک میزند روی پتویی که کنارش پهن کرده میخواباند. من هم کنار مادرم روی زمین مینشینم تا از هم جدا جدا نباشیم. مادرم سرم را بر دامنش میگیرد و با لبخندی پر از گریه میگوید: " شمسی فدایت شود." و با انگشتهاش موهای فرفری سرم را از هم جدا جدا و نوازش میکند. همیشه نوازش موها خواب آلودم میکند. پشت پلکهای سنگینم روز، خاکستری میشود. ما و همۀ چیزهای دور و بَرمان سیاه و سفید میشویم. فقط دانه ها و رشته های گردنبند شمسی رنگی است. مادرم با صدای بلند میخندد و من و برادرم را به خودش میچسباند. یک دستش را به گردن برادرم که دیگر غده ندارد میچسباند. و انگشتان دست دیگرش را میان رشته های گردنبندش میگرداند تا رشته ها را به هم بچسباند. اما رشته ها پاره و دانه ها جدا جدا، پخش زمین میشوند. ما و همۀ چیزهای دور و بَرمان رنگی میشویم، اما هنوز موهای مادر بزرگم نقره ای و گوش پدر بزرگم کَراست.

برگرفته از مجموعه داستان " مثل من"، انتشارات سندباد، لس آنجلس، 1382
http://www.sinbadpublications.com/
ketabinfo@yahoo.com