سیمین دانشور متولد هشتم اردیبهشت ۱۳۰۰ در شیراز است. سیمین دانشور اولین زن رمان نویس ایرانی است. سیمین دانشور چه زنده و چه مرده، در تاریخ ادبیات مدرن ایران خواهد ماند. سیمین دانشور اولین زنی زنی است که از نگاه یک زن رمان خود، سووشون را به رشته تحریر درآورده است و بخشی از تاریخ معاصر ایران را با همه ی پیچیدگی ها و درگیری های آن با عواطفی زنانه و با زیبایی منعکس کرده است. وِیژه نامه سیمین دانشور به سیمین همیشه ماندگار ادبیات ایران تقدیم می شود.

سیمین دانشور در ویکیپدیا/

داستان "به کی سلام کنم؟" در کتابخانه گویا/

دو داستان کوتاه "سوترا" و "مرز نقاب" از سیمین دانشور/

خلاصه رمان "سووشون" در کتاب نیوز/

آزمون رهایی ناممکن

مروری بر آثار ژولین گرین، نویسنده معاصر فرانسوی

"پاکی جز در بهشت و جهنم پیدا نمیشود

قدیس فرانسوا دوسالی"

آثار ژولین گرین (1998-1900) نویسنده فرانسوی آمریکایی تبار بدون ذره ای تردید بازتاب دهنده زندگینامه طولانی او و در عین حال آینه ای سه بعدی است "رمانها، نمایشنامه ها و اتوبیوگرافی نویسنده" که در آن ژولین گرین در جستجوی معنای زندگی خود و رازی است که به تعبیر نویسنده جز خداوند کسی از آن آگاه نیست. در سراسر آثار گرین کوشش روانشناسانه روحانی پیوسته ای برای خودشناسی بهتر به چشم میخورد.

کفتری چرخ زنان بالای بام می چرخيد، طوقی کله سياه بود. دلش می خواست او را بگيرد. تندی رفت در قفس را باز کرد؛ شايد با ديدن کفترهای ديگر بيايد روی بام بنشيند. همچنان که سرش به آسمان گرفته بود، زير لب گفت: «لامسب بيا پايين، از چی می ترسی؟ ...بايد بدستت بيارم.»

 در سايه انقلاب بودلري* 

تقديم به ياد و خاطره

کلود استبان**

شعر فرانسه در قرن بيستم هم به لحاظ فرم و ساختار و هم از جهت محتوا و درونمايه تغييرات و تحولات ژرفي را از سر گذرانده است. اگر در نيمه اول قرن بيستم همچنان سايه شاعران بزرگ و تأثيرگذاري چون «مالارمه»، «ورلن» و «رمبو» بر سر شاعران جوان تر احساس مي شد، در نيمه دوم قرن بيستم تأملات هستي شناسانه و نگرش هاي ژرف انديشانه فلسفي به انسان و جايگاهش در جهان جايگزين نگاه سابق مي گردد. در اين ميان شايد بتوان مرگ نابهنگام شاعر بسيار بزرگ و تأثيرگذاري چون «پل الوار» را در سال هاي نخستين دهه پنجاه ميلادي خط فاصل و مرزي در نظر گرفت بين دو نيمه تاريخ شعر فرانسه.

گفت و گو با الن سیکسو فيلسوف و تئوريسين فرهنگي را خانم گوشه گیر در آمریکا انجام داده اند.

بعضي ها در اوائل زندگيشان فرد عزيزي را از دست داده اند. اكثر مردم چنين تجربه هايي را اصلا نداشته اند. نه تجربه جنگ و نه تجربه از دست دادن را. و به دليل نداشتن اين تجربيات انساني آنها آدمهاي ناكاملي هستند  

زنان بزرگترين دشمن خود هستند. بدترين دشمن زنان خود زنان هستند نه مردان... به خاطر اين كه آنان برده اند. ذهن شان اسير بردگي است

ستيزه جويي و تهديد‌ بنيادگرايان اسلامي بر مذاهب ديگر اثر گذاشت. زيرا آنها سردرگم و مغشوش شدند. از لحظه اي كه اسلام با چهره ي جديدي وارد‌ ميدان شد، كليميان هم مرتجع شدند و پس از آن مسيحيان دنباله روي آنان شدند

من خودم را متعلق به خاكش، به بو، به تنش ميدانم، اما نه به جامعه و فرهنگش. من ميدانستم كه من يك تبعيدي‌ در آن كشور هستم

فرويد در مطالعاتش دريافت كه ادبيات راه واقعي رسيدن به علم روانكاوي است. ادبيات ناخودآگاه آدمي است. فرويد به مدرسه ادبيات رفت تا علم روانكاوي را بياموزد.

ولفگانگ بورشرت در نوشته هایش تصویرگر تباهی های جنگ است. او بیست و شش سال بیشتر عمر نکرد و حاصل این دوران یک نمایشنامه و یک مجموعه داستان است. بورشرت در جوانی به عنوان سرباز به جبهه رفت و در شاهد مصایب جبهه و پشت جبهه بود و عواقب آن را هم به چشم دید و در کارهایش منعکس کرد. نمایشنامه "بیرون جلوی در"، داستان مردی است که پس از سالها از جبهه برمی گردد و می بیند دیگر زنش و خانه اش از آن او نیست و در این فاصله که او در جنگ بوده است زمان با سرعتی متفاوت در شهر گذشته است و آنها او را فراموش کرده اند و به زندگی خود بدون او خو گرفته اند و حال او مانند غریبه ای ایست در پشت در خانه ی خود.

معرفی کتاب:

يونانی های ما و مدرن های آنها

 از باربارا کاسن

غرب چيست؟ يونان و روم به همراه ميراث کتاب مقدس

امانوئل لويناس

درباره فرانسويان نقل معروفي است که مي گويد زعماي فرهنگي اين قوم بسياري از مفاهيم عميق و فلسفي را در قالب رمان و نمايشنامه بيان کرده اند و از اگزيستانسياليسم دهه 30 تا 60 ميلادي در اين باب مثال مي آورند. اما در ميان همين جماعت فرانسوي بوده اند افرادي که زمينه اصلي کارشان ادبيات نبوده، اما براي تبيين نظرات اجتماعي- فلسفي خود ناگزير به مطالعات ادبي دست زده اند و در اين حوزه به توفيق فراوان نيز دست يافته اند.

کارگاه داستان جغد دست به انتشار اینترنتی داستانهای شمیم بهار زده است و تاکنون چند داستان از او را منتشر کرده است. کارگاه داستان جغد، داستانها و مطالب خواندنی بسیاری از نویسندگان جوان دارد.

پاییز/ اینجا که هستیم/ طرح/ اردیبهشت چهل و شش/ شش جکایت کوتاه از گیتی سروش

شمیم بهار در طی سالهای ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۷ سرپرست بخش ادبیات و هنرهای مجلهء "اندیشه و هنر" بود، او کوشید معیارهای نقد ادبی جدید و غرب را در بررسی داستان نویسی ایران بکار گیرد. داستانهایش که در سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۱ در همان مجله چاپ شد، توصیفی موفق از بحران نومیدی های احساسی روشنفکران اروپا دیدهء مرفه است. تمامی این داستانها مضمونی عاشقانه دارند و به شیوهء آثار داستان نویسانی چون سالینجر نوشته شده اند. از آثارش می توان "سه داستان عاشقانه" (۱۳۵۱) را نام برد که در آن احساسهای قهرمانان خود را به شیوه ای عاشقانه و غربتناک به خواننده انتقال می دهد.

برگرفته از کتاب فرهنگ داستان نویسان ایران، حسن عابدینی، تهران: دبیران، بهار ۱۳۶۹

” من بسیار هم واقعگرا هستم ولی بخشی از من هم در رویا زندگی می‌کند در داستان سیر می‌کند داستانی که می‌نویسم و یا خواهم نوشت. در خاطرات من چیزهایی هستند که اتفاق افتاده‌اند. اما نوه‌های من به من می‌گویند که من چیزهایی را به خاطر می‌آورم که هیچ گاه اتفاق نیفتاده است. همیشه این طور است گویا من گذشته را ساخته‌ام.  مرز واقعیت و خیال کجاست، مرز واقعیت و خاظره کجاست؟ برای من این مهم نیست.“

رمون راديگه در تاريخ ادبيات فرانسه در قرن بيستم نابغه يي مثال زدني به حساب مي آيد. نويسنده يي که تنها 20 سال عمر کرد و طي عمر کوتاه خود دو رمان بسيار معتبر به يادگار گذاشت که امروزه جزء کلاسيک هاي ادبيات معاصر فرانسه به حساب مي آيند. راديگه در 18 ژوئن 1903 در پاريس و در خانواده يي کارگري به دنيا آمد. در دوران کودکي در مدرسه شاگردي به غايت باهوش بود و استعداد فراواني از خود نشان مي داد. مي توان گفت از همان دوران نشانه هاي نبوغي زودرس در او هويدا بود. در دوره دبيرستان هنگامي که از تکاليف مدرسه فارغ مي شد به مطالعه آثار نويسندگان قرن هفده و هجده فرانسه مانند «شاهزاده خانم کلو» نوشته مادام دولافايت و همچنين نوشته هاي استاندال، پروست، رمبو و مالارمه مي پرداخت. پدر راديگه که متوجه استعداد او شده بود هر روز ساعاتي از وقت خود را صرف آموختن زبان هاي خارجي به رمون مي کرد.

ببخشيد آقاي گلشيري!
ادبيات شوخي بردار نيست.

سئوال اين است:
چرا ادبيات داستاني توليد شده توسط نويسندگان افغان [به عنوان بخشي از جغرافياي زبان فارسي، البته در كنار تاجيكستان] پس از ترجمه به زبان هاي غربي مورد استقبال قرار مي گيرند، اما داستان هاي ما نه؟ حتي آثار نويسندگان صاحب نامي، چون گلشيري ، چوبك و بهرام صادقي ... كه به لحاظ ارزش ادبي به مراتب ارزشمند تر از ادبيات آنان است. گره كار كجاست؟
واقعيت اين است :
ادبيات ما حرامزاده است و ادبيات افغان نه . ادبيات افغان اصالت دارد .
به آثار هدايت و پس از هدايت نگاه كنيد. هدايت شايد تنها نويسنده ايراني است كه به موهبت نبوغش داستان جديد را از غرب مي گيرد و يكتنه اينجائيش مي كند و از نو به خورد اروپائيان مي دهد.

به ياد حميد اديب 1384-1327              

شاعر روشنفکر و آزاد انديش

در مرکز شعر خصمی چشم براه توست،

 او سرور توست مردانه با او بجنگ

  رنه شار

اهميت و جايگاه فوق العاده رنه شار ( 1988-1907) در تاريخ ادبيات معاصر فرانسه بيشتر از آن روست که وی بهتر از هر شاعر ديگر فرانسوی توانست ميراث سورئاليستها را در شعر فرانسه تثبيت و به نسل های بعدی منتقل کند. وی در اين راستا اساسی را که جنبش سورئاليسم به ارمغان آورده بود تعمق بخشيد و از ضعفهای اين مکتب  يعنی عمل غير ارادی و نوعی بی نظمی در نوشتار چشم پوشی کرد.

فروغ و اقبال شعری رنه شار از سال 1945 تا کنون همواره رو به فزونی بوده است. شاعران جديد او را الگوی خود می دانند و منتقدان تحليلهای فاضلانه و گاه بسيار متناقضی از آثار وی ارائه ميدهند.
شار تا سال 1934 يک سورئاليست تمام عيار بود کتاب (چکش بی استاد) گواهی بر اين جنبه از فعاليت اوست اما از همان هنگام که در جمع دوستان صميمی اش يعنی پل الوار و آندره برتون نشستهای شبانه خود را در کافه ای در محله مونمارتر پاريس برگزار می کردند همواره افق نگاهش رو به آينده و دورنمايي ديگر بود. رنه شار پس از قبول تعهد و مسئوليت در جنبش مقاومت فرانسه عليه اشغالگران فاشيست برای مدت کوتاهی از محافل ادبی دوری گزيد تا حواس خود را به طور کامل متمرکز برمبارزه کند. در سال 1919 با نام مستعار (الکساندر) و رتبه سرهنگی فرماندهی واحد چتر بازی را در منطقه ای از جنوب فرانسه عهده دار شد. کار او و نفراتش اين بود که با نيروهای متفقين در تماس باشند و سر قرار به هواپيماها علامت بدهند تا ارتفاع کم کنند و  محموله ی خود را، که اسلحه برای نيروهای نهضضت مقاومت بود برزمين بريزند. ماموريت شار بسيار خطرناک و حساس بود. او در اين کار بسياری از ياران نزديک خود را از دست داد و يکبار نيز به شدت مجروح شد.