میهن من، خانه ای آفتابی است.

با حیاطی سر سبز،

و درختان خرمالو،

و یک درخت پربار انار،

و دو تاک بی تاب خزیده بر روی دیوار،

پیچک خانه ی ما،

هم سبز است، هم سرخ است.

به یاد کشته شدگان تابستان 67

. به شاه چراغ قسمت می دُم که از همو اولش فهمیدم و گفتم ای دَدَم هی اِی دخترو یه چیش می شه ولی ننه تو که حرف حساب حالیت نبود هی می گفتی نه ننه واسه خاطر مردمه. خدابسر اِی قرشمال چشاتو کور کرده بود ولی ننه جون مو که می دونستم، مو که بی خودی تو ای روزگار سیا موهامو سفید نکردم.

وطن من کفشهای من است......

وطنم، کفش بلورینم در راه ترک برداشت......

وطنم، صندلهایم، بند کفشهایم در راه برید......

وطنم، کفش نوک تیزم، در راه پاشنه اش شکست......

وطنم، کفش نوزادی و تاتی راه رفتنم، در راه گم شد......

وطنم، کفش توری میهمانی ام، از بس در کنج گنجه ماند، فراموشم شد......

وطنم، کفش روباز تابستانی ام زیر باران خیس شد......

اگر گيتي را نکشته بودي، برايم مهم نبود، مرتضي، که با من چه کردي. ميکوشيدم فراموش کنم. حتي آن روزي را که روي تپه هاي شني روبروي خانه، از پشت به من حمله کردي. موهايم را دور مچت پيچيدي و وقتي من از وحشت و درد به زانو درآمدم، با لگد به شکمم کوبيدي. غروب بود و شهر در گرد و غبار چرب و دود آلود روزهاي آخر تابستان به سختي نفس ميکشيد. هيچ کس در خانه نبود، جز گربه سياه فربهي که با موهاي خيس و به هم چسبيده روي لبه حوض لميده بود و پوزه اش را ميان دستهايش پنهان کرده بود و با چشمهاي دريده و براق که با نوري زرد ميدرخشيدند، به من نگاه ميکرد.

فیلم ترس زنان از "آفساید"  از حسین پورسیفی را هم ببینید

کانون دانشجویان ایرانی هلند برگزار می­کند:

سخنرانی

هزار و یک شب از منظر شرق و غرب

محمد بهارلو

یکشنبه چهاردهم اکتبرساعت سه عصر- دلفت

آن قدر کوچکی

       ی ما  که در جاکفشی خانه         

         شوی گم می           

و آن قدر

دل باغچه ی ما       

بزرگ است                

که تو را               

خاک می کند               

 
نوعی نگاه نمادین