هميشه عشق

عطر آفتاب تويی

وقتی پلپی از شکم مادرم لیز خوردم و افتادم توی دستهای قابله، مطابق تمام قوانین ژنتیک، ریخت شناسی، بدیهیات عرفی و قوانین فلسفیِ مبنی بر هدف دار بودن، آدمی زاد بودم. مادرم می گفت تنها نکته ای که کاش به آن توجه کرده بودند فعال شدن سریع ناحیه ای زیر شکمم بود، که بلافاصله دستهای قابله را خیس تر کرد. مادرم می گفت، حتی پیش از گریه کردن. و چون من از همان ابتدای تولد اهل گیج کردن هیچ موجودی نبوده و نیستم اعلام می کنم که زن به دنیا آمدم یا مونث یا ماده.

از بخت بد روزی که اختر خانم، مادرم، قصد آلمانی شدنش را با ما در ميان گذاشت، روز چندان مناسبی نبود. سه شنبه‌ای بود که از صبحش باران باريده بود. سه شنبه‌ها اصولا روزهای نحس و کسالت باری هستند! نه سرزندگی روز دوشنبه، روز اول هفته را دارند و نه ظرفيت تهيج کننده‌ی جمعه را که آدم بتواند به اميد اين که تعطيلیِ دو روزِ آخر هفته شروع می‌شود، منتظر شب بماند. سه شنبه‌ها حتی از نور بی رمق و کدری هم که بر چهارشنبه‌ها می‌تابد، بی بهره‌اند. چهار شنبه‌ها آدم می‌تواند با احساس اين که کمر هفته را شکسته و دارد به آخرِ آن نزديک می‌شود، انرژی دوباره‌ای بگيرد! من اگر يک روز سه شنبه در اثر تصادف، فلج و زمين‌گير بشوم، اصلا تعجب نمی‌کنم! از ترس اثرات شوم همين روز هم هست که هيچ وقت سه‌ شنبه‌ها با پتر (۱) قرار نمی‌گذارم!

مقنعه سیاهی داشتم

شبیه مادرم

که پدرم دوستش می داشت

قبل از آنکه به مغولستان بروم، در یک مهمانی "محمد" را دیدم با همسر جوانش "شب بو". شب بو آرام بود. ساکت بود. قدش کوتاه بود. موهایش سیاه و درخشان . . . و می دانم که شب ها "بخصوص" بسیار خوش بو بود . . . و محمد مثل یک قورباغه نه چندان چاق و خپل، اما عضلانی کنارش ایستاده بود و مرتب کلاه لبه دارش را پایین و بالا می کشید و دستهایش را توی جیب شلوار لی اش فرو می برد. محمد پنج سال از من کوچکتر است و بچه هایش حدودا همسن شب بو هستند. پسرش یکسال از شب بو بزرگتر است و دخترش یکسال از شب بو کوچکتر . . .

مرد چیزی نگفت !

زن گفت :

         کلنجار هرروزه ات

                 با لباس های آویزان پشت در

مميزي را بايد در انواع مختلف آن در نظر گرفت. بدون ترديد همه انواع آن بر خلاقيت هنري تاثير منفي دارد و جنبه خلاقه آثار هنري را کمرنگ مي کند يا از بين مي برد و نوعي ادبيات تصنعي به وجود مي آورد. ولي بدترين نوع آن به نظر من مميزي عرفي و خودسانسوري است که باعث مي شود عناصر رمان از يکديگر بترسند و راحت نفس نکشند. حال آنکه مهم ترين هنر رمان اين است که قادر است يک فضاي گفت وگو براي شخصيت ها فراهم کند تا در نهايت تمثيلي از زندگي فرد و جامعه باشد. هرچه امنيت اين فضا بيشتر تامين شود رمان به مثابه يک اثر يا جهان هنري که زندگي انسان ها را بازنمايي مي کند، قوي تر عمل مي کند. اگر ما بپذيريم که ادبيات آينه زمانه خود است خب ويژگي آينه بودن بايد فراهم شود. اگر نشود آن وقت آينه هاي کاذب پديد مي آيند. به هر حال اگر عناصر جهان رمان در کنش هايشان راحت نباشند و از يکديگر بترسند مجبورند به هم دروغ بگويند. در اين صورت رمان استعاره يي از جهان واقعي انسان ها نيست بلکه يک دروغ است و عناصر آن دروغگو مي شوند و به همديگر و در نتيجه به مخاطب دروغ مي گويند. بعضي ها معتقدند فضاي رمان قادر است جهان ايده آل بين الاذهاني انسان ها را که بر يک دموکراسي بالغ بنا شده است به وجود بياورد و شيوه گفت وگو را به آنها بياموزد. عناصر رمان نبايد مجبور شوند خود را مخفي کنند. اگر مميزي به ايجاد اين فضا بينجامد که معمولاً اين طور است، آسيب زاست. در اين صورت علاوه بر افت آن معيارهايي که گفتيم از طرفي مي تواند منجر به خلق رمان هايي شود که صرفاً نمادمحور يا استعاره محورند. آن وقت مخاطب مجبور به تاويل مي شود.

به خاطر صد سالگی سیمون دوبوار با کمی تاخیر        

دوبوار چنان در جهان شناخته‌شده است که سخن گفتن از او در این‌جا ، نمی‌تواند حرف تازه‌ای داشته باشد . او زنی ست که چون رویا هایش زندگی کرد. یک زندگی صادقانه و سرشار. همه‌ی چیزی را که در ابتدا تنها رویایی به نظر می‌رسید ، تمام و کمال در زندگی‌اش طی کرد .او گرچه در زمان خود سنت شکنی بود که زنان و مردان زیادی را که ترس از به‌خوردن نظم و باورهای پیشینشان داشتند، ترساند، اما چنان به اندیشه‌های خود ایمان داشت که بعد ها همان‌ها راه درست زیستن را آموختند، درست زیستن و از آن مهمتر با صداقت زیستن.

کشيشتوف ميکلاشفسکي بازيگرً تادئوش کانتور است. او کتابي با نام «رويارويي با تادئوش کانتور» نوشته که دربرگيرنده خاطرات، گفت وگوها، متون تئاتري، عکس ها، يادداشت هاي سفر و يک فيلمنامه است. اين گفت وگو که در ژوئن سال 1972 انجام شده، فصل دوم اين کتاب عجيب و دشوار است که در آن کانتور به بسياري از سوءتفاهم ها درباره تئاتر خود پاسخ گفته. با خواندن اين گفت وگو است که مي فهميم او از روش ابلهانه بداهه پردازي بازيگران براي شکل گيري تئاتر خود استفاده نمي کند و آوانگارديسم او از اطوارهاي «شبه آوانگارد» هم عصرانش جداست.

محکومیت مرگ من از جانب مافیای ایتالیا به خاطر افشای مناسبات گروه های مافیایی در کتاب "گومورا"، قدرت ادبیات را نشان می دهد.

Roberto Saviano

فروغ و فریدون از امین الدوله آغاز می کنند و پس از جنب و جوش های هنری و شعری متفاوت، فروغ در آستانه تبلور اوج شعری خود، چهل و دو سال پیش در چنین روزهایی (بعدازظهر دوشنبه 24 بهمن 1345) در تصادف اتومبیل کشته می شود، و فریدون، توسط حاکمان اسلامی به قتل می رسد و جسد مثله شده اش در خانه اش پیدا می شود. و فروغ و فریدون را "در باغچه کاشتند."

با دکتر علی فردوسی که هم اینک در آمریکا به سر می‌برد، ‌تلفنی گفت و گو کردم و سوالاتی پیرامون چگونگی کشف این نسخه و مسائل مربوط به آن مطرح کردم.

زمانی که می‌خواستم متن این گفت‌وگو را پیاده کنم، دنبال یک جمله یا کلمه‌ی گویا بودم که بالای متن به عنوان تیتر بیاورم، در لحظه به‌این فکر کردم که از خودِ حضرت حافظ بپرسم، دیوان را که باز کردم اولین مصرعی که به چشمم خورد این بود: «ساقی بیا، که یار ز رخ پرده برگرفت»

دادخواست

اين شخص تنها بود
مثل ديوانه‌ها‌ راه مي‌رفت
با سنگ‌فرش‌ پیاده‌روها حرف مي‌زد
به پنجره‌ها مي‌خنديد
در دلش گریه می‌کرد
و به پرسش‌ها جواب نمي‌داد
به مردم تنه مي‌زد، انگار آن‌ها را نمي‌ديد.

ما دستگيرش كرديم.