همین چند روز پیش، «یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا » پرستار بچه‌‌‌هایم را به اتاقم دعوت کردم تا با او تسویه حساب کنم .

به او گفتم: بنشینید«یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌اِونا»! می‌‌‌‌دانم که دست و بالتان خالی است امّا رودربایستی دارید و آن را به زبان نمی‌‌‌آورید. ببینید، ما توافق کردیم که ماهی سی‌‌‌روبل به شما بدهم این طور نیست؟

-   چهل روبل. 

-  نه من یادداشت کرده‌‌‌‌ام، من همیشه به پرستار بچه‌‌هایم سی روبل می‌‌‌دهم. حالا به من توجه کنید...

شما دو ماه برای من کار کردید.

-   دو ماه و پنج روز

-   دقیقاً دو ماه، من یادداشت کرده‌‌‌ام. که می‌‌شود شصت روبل. البته باید نُه تا یکشنبه از آن کسر کرد. همان طور که می‌‌‌‌‌دانید یکشنبه‌‌‌ها مواظب «کولیا» نبودید و برای قدم زدن بیرون می‌‌رفتید.

^{پسر يك روز عصر در كافه دورله نزديك دختر آمد، به او گفت كه تازه از كلاس جامعه‌شناسي آمده است. دختر هم چندين روز اين پا و آن پا مي‌كرد تا به او بگويد كه فروشنده‌ي يك فروشگاه كفش است. عادت كرده بودند كه در اتاق پشتي كافه دورله هم‌ديگر را ببينند، معمولاً حدود ساعت شش و ده دقيقه، درست بعد از اين كه از سر كارش برمي‌گشت. خوشحال بود كه هر شب او را مي‌‌بيند: او جفت او بود، مؤدب و دوست‌داشتني. از اين كه كسي را پيدا كرده كه ساعاتي را پيش از شام تا رسيدن به خانه مي‌تواند با او سر كند، خوشحال بود. دختر زياد صحبت نمي‌كرد، معمولاً پسر بود كه حرف مي‌زد، با او از اسلام و كتاب مقدس صحبت مي‌كرد. گرچه او خيلي زياد به كتب مقدس اشاره مي‌كرد، اين چيزها براي دختر عجيب نبود. شگفت‌زده نمي‌شد، هيچ چيز او را شگفت‌زده نمي‌كرد: روش او دقيقاً همين بود؛ از هيچ‌چيز واقعاً شگفت‌زده نمي‌شد.}

"آسیه در میان دو دنیا" روایت زندگی زن روستایی ایرانی است، در گذرگاه عبور جامعه از سنت به مدرنیته، و در بستر شکل گیری افکار و عملکردهای معترض به سیستم حاکم کشور، در دهه های چهل و پنجاه خورشیدی. و نیز آنچه پس از بهمن 1357 بر طبقات مختلف جامعه گذشت. شهرنوش پارسی پور با زبانی ساده، زنی از طبقه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی فقیر جامعه را در معرض زندگی پیچیده و پرشتاب شهری قرار می دهد و با ورود هر شخص یا خانواده به زندگی این زن، افکار و خواسته های یک قشر از جامعه را در آن دوره به ما می شناساند و تاثیری را که آن گروه بر شکل گیری افکار قشر ساده تر جامعه داشتند، بررسی می کند.

وقتی پلپی از شکم مادرم لیز خوردم و افتادم توی دستهای قابله، مطابق تمام قوانین ژنتیک، ریخت شناسی، بدیهیات عرفی و قوانین فلسفیِ مبنی بر هدف دار بودن، آدمی زاد بودم. مادرم می گفت تنها نکته ای که کاش به آن توجه کرده بودند فعال شدن سریع ناحیه ای زیر شکمم بود، که بلافاصله دستهای قابله را خیس تر کرد. مادرم می گفت، حتی پیش از گریه کردن. و چون من از همان ابتدای تولد اهل گیج کردن هیچ موجودی نبوده و نیستم اعلام می کنم که زن به دنیا آمدم یا مونث یا ماده.

از بخت بد روزی که اختر خانم، مادرم، قصد آلمانی شدنش را با ما در ميان گذاشت، روز چندان مناسبی نبود. سه شنبه‌ای بود که از صبحش باران باريده بود. سه شنبه‌ها اصولا روزهای نحس و کسالت باری هستند! نه سرزندگی روز دوشنبه، روز اول هفته را دارند و نه ظرفيت تهيج کننده‌ی جمعه را که آدم بتواند به اميد اين که تعطيلیِ دو روزِ آخر هفته شروع می‌شود، منتظر شب بماند. سه شنبه‌ها حتی از نور بی رمق و کدری هم که بر چهارشنبه‌ها می‌تابد، بی بهره‌اند. چهار شنبه‌ها آدم می‌تواند با احساس اين که کمر هفته را شکسته و دارد به آخرِ آن نزديک می‌شود، انرژی دوباره‌ای بگيرد! من اگر يک روز سه شنبه در اثر تصادف، فلج و زمين‌گير بشوم، اصلا تعجب نمی‌کنم! از ترس اثرات شوم همين روز هم هست که هيچ وقت سه‌ شنبه‌ها با پتر (۱) قرار نمی‌گذارم!

قبل از آنکه به مغولستان بروم، در یک مهمانی "محمد" را دیدم با همسر جوانش "شب بو". شب بو آرام بود. ساکت بود. قدش کوتاه بود. موهایش سیاه و درخشان . . . و می دانم که شب ها "بخصوص" بسیار خوش بو بود . . . و محمد مثل یک قورباغه نه چندان چاق و خپل، اما عضلانی کنارش ایستاده بود و مرتب کلاه لبه دارش را پایین و بالا می کشید و دستهایش را توی جیب شلوار لی اش فرو می برد. محمد پنج سال از من کوچکتر است و بچه هایش حدودا همسن شب بو هستند. پسرش یکسال از شب بو بزرگتر است و دخترش یکسال از شب بو کوچکتر . . .

مجموعه داستان

بیژن نجدی در ویکیپدیای فارسی

هميشه هم نمی شود خواننده را وارد ماجرا نکرد. گفتنش شايد کمی دور از عقل به نظر برسد. اما وقتی اينطور ی اتفاق می افتد چه کار بايد کرد؟
اول خواننده به ذهن نويسنده  می رسد بعد موضوع داستان و آخر سر خود داستان. منظور از خواننده آدمی نيست که بعد از تمام شدن داستان چاپ شده اش را در مجله يا کتابی می خواند، منظور من از خواننده کسی است که در لحظه ای که داستان می خواهد شروع بشود در کنار نويسنده يا داستان حضور دارد، مثل همين داستان «اصل و نسب» دلم می خواهد وقتی داستانی شروع به گفتن خودش می کند شاهدی کنار دستم باشد تا من با خيال راحت داستانم را تعريف کنم.

بخشی از کتاب کسی مالک من نيست Mig äger ingen از اوسا ليندربورگ Åsa Linderborg برگردان: حبیب فرجزاده


مادرم و پدرم هر دو در بين کارگران فلز بزرگ شدند. همه‌شان آگاهی طبقاتی و روحيه‌ی بالای کار کردن داشتند، و بخاطر اصلاحات دموکراتيک و حقوق طبقه کارگر مبارزه کرده بودند.
خانه انقلابی مادر در"خيابان فونکيس" از همه‌جهت با خانه اصلاح‌طلب پدر در "خيابان بيورک" فرق داشت. در خيابان فونيکس جمع می‌شدند، کتاب می‌خواندند و بحث می‌کردند، اگر علتی پيش می‌‌آمد زود جشن می‌گرفتند. آنجا نمونه جمعی بود از کارگران منظم، خانه‌ای با صفا و آرزوهای زنده‌ی سوسياليستی.

دانلود آيات شيطاني ِ سلمان رشدي (دانلود با لينك مستقيم)

در انجمن ادبی عشقی، شهلا پشت ميزی شعرهای تازه اش را ميخواند. شهرزاد پس از پايان شعرخوانی بسراغش ميرود و همچنان افسرده ميگويد: «اين مردها دست از سرم بر نميدارند. ببين چه ميگويند!» شهلا همراه با نوازشی ميگويد: «ولشان کن! خودت را اذيت نکن!» رقاصه، اما، خسته تر از آن است که تير نگاهها و خنده های ايرانيان «انجمن عشقی» زخمی اش نکند. بلند ميگويد: «رقص هم هنر است!» مردان وازده ای همچون تقی که در اين سن و سال و در فراوانی «نعمت» در غرب هم دست از سر «رقاصه» برنميدارند، با هرهر/کرکر کريهی، زخمهای هميشه تازه ی رقاصه را خراش ميدهند.

ناتاشا توي راه پله همسايه روبروي اتاق شان بارون ولف را ديد که نرده ها را گرفته بود و نفس نفس زنان از پله هاي چوبي بالا مي آمد و از لاي دندان هايش آرام سوت مي زد.
- با اين عجله کجا مي روي ناتاشا؟
- مي روم داروخانه بدهم نسخه بابا را بپيچند. همين الان دکتر رفت. بابا حالش بهتره.
- راستي؟ خوش خبر باشي.
ناتاشا با عجله از پله ها پايين دويد. کلاه سرش نبود و باراني اش خش خش مي کرد. ولف از روي نرده خم شد و ناتاشا را نگاه کرد. يک لحظه چشمش به فرق سر دخترانه اش افتاد. همان طور سوت زنان تا طبقه آخر رفت. کيف خيس اش را روي تخت انداخت و سرحوصله دست هايش را شست و خشک کرد.

متن کامل داستان "ناتاشا" را در سایت دیباچه بخوانید. به همراه دو داستان آواها و  ايما و اشاره‌ها - ولاديمر ناباکف

 

هذیان می‌گفت. پزشکان گفته بودند نشانه‌ی التهاب مغزی است؛ و همه‌ی همکارانش که دو سه نفری، از آسایشگاه بازمی‌گشتند، جایی که ملاقاتش کرده بودند، همین را تکرار می‌کردند.
چنین به نظر می‌رسید که انگار از دادن آن خبر با استفاده از اصطلاحات علمی که چند دقیقه پیش از زبان پزشکان شنیده بودند، به برخی از همکارانی که دیر کرده و سر راه به آن‌ها برمی‌خوردند، دست‌خوش رضایت خاصی می‌شدند:
ـ جنون، جنون
ـ ورم مغزی
ـ التهاب غشاء مغز
ـ التهاب مغزی

بقیه داستان را در سایت فیروزه بخوانید/ لوئیجی پیراندلو/در ویکیپدیا  زندگینامه/ سایت پیراندلو

«بارتولينوفيورنزو» همان روز اول از نامزدش اين‌طور شنيد:
- لينا، نه! در حقيقت اسم من لينا نيست. من کارولينا نام دارم. اما بيچاره آن مرحوم مرا لينا صدا مي‌کرد و اين اسم بروي من ماند.
بيچاره آن مرحوم « کوزيموتادي» شوهر اولش بود.
  - خوب!
لينا شوهر سابقش را به نامزد تازه‌اش نشان داده بود، زيرا عکس کوزيمو هنوز بر ديوار مهمان‌خانه روبروي نيمکتي که بارتولينو نزديکش مي‌نشست قرار داشت، کوزيمو در اين عکس بزرگ و زنده و طبيعي، تبسمي‌بر لب داشت و با کلاهش سلام مي‌داد. بارتولينو هم بلا اراده سر را به علامت جواب سلام تکان می‌داد.

متن کامل داستان بيچاره آن مرحوم - لويجي پيراندلو/ / لوئیجی پیراندلو/در ویکیپدیا  زندگینامه/ سایت پیراندلو

ولادیمیر نابوکف نویسنده روس که به آمریکا مهاجرت کرد، از چهره های ماندگار ادبیات جهان است. او در ابتدا با نام مستعار شیرین داستان نویسی خود را آغاز کرد و بعدها نام نابوکف، را بر روی پروانه ای گذاشتند.

نابوکف در ویکیپدیا

لولیتا در ویکیپدیا

زندگینامه نابوکف

نابوکف و ادبیات دهه پنجاه

واقعاً نابوکف کجایی بود/ پی یر دومرگ/ حامد یوسف نژاد

هنوز درد جایگزینی زبان را حس می کنم

نابوکف بر لبه تیغ/ امیر احمدی آریان

گفتگویی با حمید شوکت: نابوکف و اخلاق رمان

می ترسم. کتابت را گذاشته ام جلوم که از روش قصه بنویسم. چند نفر از روی کتابت قصه نوشته اند. یعنی تو را کپی کرده اند و حالا کارشان شده است قصه نوشتن. من هم میخواهم قصه بنویسم، اما ایده ای ندارم. دارم قصه ی تو را رونویسی میکنم. اصلا هیچی به فکرم نمیرسد. چند جمله نوشته ام که همه اش عین قصه ی توست. کدام کتابت، یادم نیست، ولی دارم از روی نوشته ات، از روی قصه ات رونویسی میکنم. بعد تو را میبندم. این که نشد کار.

پرتو نوری علاء را بیشتر به خاطر اشعار و نقدهایش می شناسیم، مثل من اولین مجموعه داستانی است که پرتو نوری علاء به چاپ رسانده است. در اینجا پنج داستان از پرتو نوری علا به همراه شعر تازه ای از او را می خوانید.

پرتابِ نقل وُ سکه وُ پولک

سَنجی که به هم می­کوبند

و دَفی که در هوا می­گردد

             دست به دست.

گفتم: - صدای پرتا بِ سنگ می آید.

گفتند: - نوای مبارک باد است این.

اول پایش را می‌بینی، جورابی که شصت آن چند سوراخ ریز دارد و تازه می‌فهمی که بی‌خودی وسط اتاق نایستاده‌ای، بوی پا تو را به اینجا کشانده است. ولی همان لحظه هم او را فراموش کرده‌ای. یک لنگه پای بیرون زده از پشت کاناپه را می‌بینی و خشک‌ات می‌زند. روی گلدان برنجی میز هیکل‌ات را می‌بینی که تا می‌شود و انگار که توی شکم گلدان له بشود، ازهم وامی‌رود. نفس عمیقی می‌کشی، مثل شناگری که با تمام تن فرو می‌رود توی آب. بعد می‌خیزی به طرف پا. باید حواست باشد که مثل آدم موذی و ترسویی گیرش نیندازی، مثل بچه شیطان ناقلا غافلگیرش کنی و لبخند بزنی. از کاناپه می‌گیری و نیم‌خیز می‌شوی، مثل لاشه‌ای‌ست که توی قبر تنگی رهایش کرده باشند.

بهزاد پيش از خواب ياد جزيره افتاد. صبح پس از ديدن نسترن گفت: «بيا برويم آشوراده، ده سال پيش وقتي تو هم اينجا بودي، من با دسته‌ي – به قول خودت - «وحشي‌ها» سري به جزيره زدم. چه دوراني! يادش بخير؛ مادربزرگ زنده بود و من در شروع جواني، تازه از فرنگ برگشته بودم، همه چيز برايم عجيب بود. حالا مي‌خواهم بدانم آنجا چه تغييري كرده، مثل ما عوض شده يا هنوز تر و تازه است؟»

دختر دست‌ها را در هم فرو برد، روي نوك پا ايستاد: «كي مي‌رويم؟»

«خيلي زود.»

يك سال بعد از آشنايی‌شان، مادر ليلا وقت معرفي علی به عمه‌ی ليلا كه تازه از آمريكا آمده بود گفت «علی‌آقا، نامزد ليلا جان».

*
پارچه‌فروش گفت «ژرسه‌اش حرف نداره! به درد همه چی مي‌خوره. بُليز، دامن، لباس.»
ليلا گفت «راستش نميدونم. تو چي ميگی رؤيا؟»
آن طرف مغازه رؤيا باقی پارچه‌ها را زير و رو مي‌كرد. برگشت نگاهي به ليلا انداخت و نگاهي به ژرسه‌ی گلدار. گفت «من ميگم خوبه، بخر.» بعد رو كرد به پارچه‌فروش. «آقا، دو متر از اين بلوزي كرشه برام ببُر.»
ليلا دست كشيد به ژرسه‌ی گلدار و به رؤيا نگاه كرد. «تو كه نمي‌خواستی پارچه بخری.»

وقتی ممه شروع به حرف زدن می‌كند دیگر فایده ندارد. كتاب را باید كنار گذاشت و باید شنید. حتا فایده ندارد كه بگویی ‍«حرف نزن» ـ چون نمی‌شنود. اصلاً نمی‌شنود. مگر داد بزنی. چند بار داد بزنی تا حنجره‌ات بخراشد، آنوقت می‌پرسد، «هه؟ با منی رولكم؟».

احساس می کنم داستان زندگی ام بسان کتابی است که در حال ورقه ورقه شدن است و با هر وزش باد، هر برگه اش بسویی می گریزد و من، برای دست یابی به این ورق پاره ها، به دنبال باد به هر سو میدوم. برگه هایی را که باد موفق شود از من برباید، صفحه های فراموش شده ی زندگی ام خواهد بود. هر روز صحنه های جدیدی در ذهنم نقش می بندد. همیشه به قلم و کاغذ دسترسی ندارم که بتوانم یادداشت بردارم. ساعت بعد، روز بعد، خیلی دیر است. تا بیایم به خودم بجنبم، باد ورقه هایی از داستانم را با خود برده است. و حالا، من با صفحه هایی که پیدا کرده ام نشسته ام.ولی این صفحه ها بی شماره اند و ترتیب آنها را نمی فهمم.

عصر كه آمد، دیرتر از همیشه، چای را آماده كرده بودم. بساط شام هم به راه بود. آبی كه اولین روز زندگی‌اش را در كودكستان گذرانده بود، خسته و كوفته روی كاناپه‌ی اتاق نشیمن ولو شده بود. من هم خسته بودم. خسته از روزی كه گذرانده بودم، خسته از مراسم نخستین روز كودكستان؛ با این همه “وظیفه‌”ی همیشگی‌ام را انجام داده بودم. كاسه‌ی توالت را، حمام را، آشپزخانه را، همه و همه را شسته بودم. همان چهار ساعتی كه آبی در كودكستان بود، همه‌ی این كارها را كرده بودم. لباس شیكی هم پوشیده بودم و منتظر كه احمد بیاید. احمد از امروز هیچ چیز نمی‌دانست. چندبار سعی كرده بودم به او بگویم كه امروز برای آبی روز مهمی است، اما جدی‌ام نگرفته بود.

انگشتمو می ذارم لای کتاب تا صفحه ای رو که می خونم از دست ندم. بالشمو که سُر خورده و اومده جلو، می کشم عقب، خودموام. آها، حالا راحت شد. استخونای دنبالچه م چه دردی می کنه. انگار روغنشون تموم شده. خشک خشکن. نه بهتره یه تکه کاغذ بذارم لای کتاب. کتابو می بندم. حالا با خیال راحت جامو درست می کنم. پتوم می کشم تا رو سینه م. صدای بارون زیادتر شده. از پنجره به باد و ریزش آبشاری ِبارون نگاه می کنم. اونجا نمی شد بارونو دید. پنجره کوچیک بود و بالا فقط صدای نم نم بارون بود و صدای آب باریکه ای که انگار ازشیروونی می ریخت درست پشت دیواری که بالاش پنجره بود و ازش کورسوی نوری می اومد.

به یاد کشته شدگان تابستان 67

. به شاه چراغ قسمت می دُم که از همو اولش فهمیدم و گفتم ای دَدَم هی اِی دخترو یه چیش می شه ولی ننه تو که حرف حساب حالیت نبود هی می گفتی نه ننه واسه خاطر مردمه. خدابسر اِی قرشمال چشاتو کور کرده بود ولی ننه جون مو که می دونستم، مو که بی خودی تو ای روزگار سیا موهامو سفید نکردم.

اگر گيتي را نکشته بودي، برايم مهم نبود، مرتضي، که با من چه کردي. ميکوشيدم فراموش کنم. حتي آن روزي را که روي تپه هاي شني روبروي خانه، از پشت به من حمله کردي. موهايم را دور مچت پيچيدي و وقتي من از وحشت و درد به زانو درآمدم، با لگد به شکمم کوبيدي. غروب بود و شهر در گرد و غبار چرب و دود آلود روزهاي آخر تابستان به سختي نفس ميکشيد. هيچ کس در خانه نبود، جز گربه سياه فربهي که با موهاي خيس و به هم چسبيده روي لبه حوض لميده بود و پوزه اش را ميان دستهايش پنهان کرده بود و با چشمهاي دريده و براق که با نوري زرد ميدرخشيدند، به من نگاه ميکرد.

"برای من خواندن، شیوه‌ای برای زندگیست. فکر می‌کنم تنها سرنوشت ممکن برای من حیاتی ادبی بود. نمی‌توانم خودم را در جهانی بدون کتاب تصور کنم. من به کتابها محتاجم. آنها همه چیز من هستند." خورخه لوئیس بورخس

خورخه لویی بورخس در ویکیپدیا 

گفتگو با بورخس در مگزین لیته رر

گفتگوی مگزین لیته رر با بورخس  درباره داستان "الف"/ برگردان سعید کمالی دهقان

گفتگوی ریتا گیبرت با خورخه لویی بورخس/ برگردان: نازی عظیما

بیوگرافی بورخس به همراه سه داستان کوتاه: شکل شمشیر/ اما زونز/ گنج نامه

گابریل گارسیا مارکز  در ویکیپدیا

گفتگوی مگزین لیترر با گارسیا مارکز درباره صد سال تنهایی

حرفه: گفتگوی پلینیو مندوزا با مارکز

کتاب صد سال تنهایی/ درباره صد سال تنهایی در ویکیپدیا/ خلاصه صد سال تنهایی/  صد سال تنهایی از نگاه میلان کوندرا

مارکز زنده است که روایت کند

گزارش یک آدم ربایی به قلم مارکز

سیزده نکته برای زندگی

سیمین دانشور متولد هشتم اردیبهشت ۱۳۰۰ در شیراز است. سیمین دانشور اولین زن رمان نویس ایرانی است. سیمین دانشور چه زنده و چه مرده، در تاریخ ادبیات مدرن ایران خواهد ماند. سیمین دانشور اولین زنی زنی است که از نگاه یک زن رمان خود، سووشون را به رشته تحریر درآورده است و بخشی از تاریخ معاصر ایران را با همه ی پیچیدگی ها و درگیری های آن با عواطفی زنانه و با زیبایی منعکس کرده است. وِیژه نامه سیمین دانشور به سیمین همیشه ماندگار ادبیات ایران تقدیم می شود.

سیمین دانشور در ویکیپدیا/

داستان "به کی سلام کنم؟" در کتابخانه گویا/

دو داستان کوتاه "سوترا" و "مرز نقاب" از سیمین دانشور/

خلاصه رمان "سووشون" در کتاب نیوز/

کفتری چرخ زنان بالای بام می چرخيد، طوقی کله سياه بود. دلش می خواست او را بگيرد. تندی رفت در قفس را باز کرد؛ شايد با ديدن کفترهای ديگر بيايد روی بام بنشيند. همچنان که سرش به آسمان گرفته بود، زير لب گفت: «لامسب بيا پايين، از چی می ترسی؟ ...بايد بدستت بيارم.»

ولفگانگ بورشرت در نوشته هایش تصویرگر تباهی های جنگ است. او بیست و شش سال بیشتر عمر نکرد و حاصل این دوران یک نمایشنامه و یک مجموعه داستان است. بورشرت در جوانی به عنوان سرباز به جبهه رفت و در شاهد مصایب جبهه و پشت جبهه بود و عواقب آن را هم به چشم دید و در کارهایش منعکس کرد. نمایشنامه "بیرون جلوی در"، داستان مردی است که پس از سالها از جبهه برمی گردد و می بیند دیگر زنش و خانه اش از آن او نیست و در این فاصله که او در جنگ بوده است زمان با سرعتی متفاوت در شهر گذشته است و آنها او را فراموش کرده اند و به زندگی خود بدون او خو گرفته اند و حال او مانند غریبه ای ایست در پشت در خانه ی خود.

کارگاه داستان جغد دست به انتشار اینترنتی داستانهای شمیم بهار زده است و تاکنون چند داستان از او را منتشر کرده است. کارگاه داستان جغد، داستانها و مطالب خواندنی بسیاری از نویسندگان جوان دارد.

پاییز/ اینجا که هستیم/ طرح/ اردیبهشت چهل و شش/ شش جکایت کوتاه از گیتی سروش

شمیم بهار در طی سالهای ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۷ سرپرست بخش ادبیات و هنرهای مجلهء "اندیشه و هنر" بود، او کوشید معیارهای نقد ادبی جدید و غرب را در بررسی داستان نویسی ایران بکار گیرد. داستانهایش که در سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۱ در همان مجله چاپ شد، توصیفی موفق از بحران نومیدی های احساسی روشنفکران اروپا دیدهء مرفه است. تمامی این داستانها مضمونی عاشقانه دارند و به شیوهء آثار داستان نویسانی چون سالینجر نوشته شده اند. از آثارش می توان "سه داستان عاشقانه" (۱۳۵۱) را نام برد که در آن احساسهای قهرمانان خود را به شیوه ای عاشقانه و غربتناک به خواننده انتقال می دهد.

برگرفته از کتاب فرهنگ داستان نویسان ایران، حسن عابدینی، تهران: دبیران، بهار ۱۳۶۹

” من بسیار هم واقعگرا هستم ولی بخشی از من هم در رویا زندگی می‌کند در داستان سیر می‌کند داستانی که می‌نویسم و یا خواهم نوشت. در خاطرات من چیزهایی هستند که اتفاق افتاده‌اند. اما نوه‌های من به من می‌گویند که من چیزهایی را به خاطر می‌آورم که هیچ گاه اتفاق نیفتاده است. همیشه این طور است گویا من گذشته را ساخته‌ام.  مرز واقعیت و خیال کجاست، مرز واقعیت و خاظره کجاست؟ برای من این مهم نیست.“

 ولفگانگ بورشرت Wolfgang Borchert  

۱۹۲۱ـ ۱۹۴۷

خواب خدا/ هزار و سیصد و دوازده تا گوسفند/ لطفاً نه!!

قضیه ی کاسبی/ آپسه/ عایشه/ جعفر خان و بانو

صفحه نادره افشاری در سایت ایران فردا

حال که به‌صفحات پايانی داستانش نزديک می‌شوم بيش از هميشه باور دارم که سراسر آن دروغی بيش نيست. حتی اگر نتوانم نام دروغ بر آن بگذارم، بی‌شک عنوان «‌نمايش سطحی از شخصيت آدمی» مناسب آن خواهد بود. گمان می‌کردم مرا يا به‌سخن دقيق‌تر نامم را آفريده است تا در پسِ آن آسوده‌تر سخن بگويد. اما اينک دريافته‌ام که او را از خويشتن خويش رهايی نيست.

پيش از آن که رشد کنم و ببالم، يکی دو داستان کوتاه را با نام من به‌دست انتشار سپرده بود و گمان می‌کرد در نوشتن به‌من نيازی ندارد. اما من يکشبه راه صد ساله را می‌پيمودم. نمی‌توانستم ساکت بنشينم و او فقط نامم را روی داستان‌های کوتاهش که چنگی هم به‌دل نمی‌زد بگذارد. چندين بار بر سر همين موضوع با هم دعوا کرديم. حتی يکبار بر سرش فرياد کشيدم و وقتی سايه همسايه را ديدم که پشت کرکره‌های پنجره گوش خوابانده است کوتاه آمدم. يکبار هم که نيمه‌های شب بی‌خوابی به‌سرش زده بود و مثل ارواح سرگردان در اتاق می‌چرخيد تصميم گرفت تا با زهر سياه مرکّب، نابودم کند. چندين بار با ماژيک سياه رنگی روی نامم خط کشيد. تلاشش بيهوده بود. خودش ذرّات هستی‌ام را در حروف چاپ يا امواج ريز و درشت کامپيوتر منتشر کرده بود.