به بهانه‌ی روز جهانی کودک و درخواست لغو مجازات اعدام

«حفره‌ی سیاه»

آنگاه که در شهر بی‌پدرمادری،

کودکان درد،

در کوچه‌های بغض و تنهایی

سرگردانند،

معلم پای تخته داد ميزد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زير پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسي‌ها

لواشک بين خود تقسيم می‌کردند

وآن يکی در گوشه‌ای ديگر «جوانان» را ورق می‌زد.

برای اينکه بيخود های ‌و هو می‌کرد و با آن شور بی‌پايان

تساوي‌های جبری را نشان می‌داد

با خطی ناخوانا بروی تخته‌ای کز ظلمتی تاريک

غمگين بود

تساوی را چنين بنوشت : يک با يک برابر است

اینهمه گیر مده

پارس مکن

به پر و پاچه مپیچ

هی بر سر هیچ

خواهش مي کنم !  مخواه که يکي شويم ،  مطلقا يکي

مخواه که هر چه تو دوست داري ، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم

و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نيز باشد

مخواه که هر دو يک آواز را بپسنديم،

يک ساز را،  يک کتاب را،  يک طعم را، يک رنگ را و يک شيوه  نگاه کردن را

مخواه که انتخابمان يکي باشد،  سليقه مان يکي  و روياهامان يکي

 اگر به خانه ی من آمدی

برایم مداد بیاور مداد سیاه

می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم

تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

من هیچکسم! تو کیستی؟

تو هم آیا هیچکسی؟

پس جفت یکدیگریم – نگو!

می‌دانی که طردمان می کنند.

چه کسالت بارست کسی بودن!

من به تنگ آمده ام از همه چیز

می خواهم فریاد بلندی بکشم
که صدایم به شما هم برسد
من هوارم را سر خواهم داد
چاره ی درد مرا باید این داد کند
از شما خفته ی چند
چه کسی می آید با من فریاد کند

سهم من از زنانگی اینست
زایش درد و تکرار زندگی
حجم خالی عشق را با شعر پر میکنم ....

وقتی که چشمانت آزادی را فریاد می زدند، بغض جهان زیر نگاه تو شکست و گریست.

تو با نگاهت زمان را میخکوب کردی و "آزادی" ماتم گرفته در سوگ تو، اشک هایش را بر سنگفرش خیابان ها جاری کرد!

همه گلوله خوردند وجان دادند، ولی گویی گلوله تو از جنس دیگری بود که دنیا شاهد مرگت شد.

در لحظه لحظه ی این زمان

در زمانی که هر صدایی را خفه می کنند

در زمانی که تنها گلوله پاسخ ماست

و تنها خون سرخ ما پاسخی بر جنایتکاران

ما را چه باکست

My  Iran

Qui sait que tu rêvais 

depuis si bien longtemps

d’être ce joyeux  « land » des peuples divers

قتلهای زنجیره‌ای

قتلهای انبوه

و در این پنهانی

این یك پرونده شفاف است.

شعر نیچه با لباس کردی: با صدای شاعر مریم هوله

هميشه عشق

عطر آفتاب تويی

مقنعه سیاهی داشتم

شبیه مادرم

که پدرم دوستش می داشت

مرد چیزی نگفت !

زن گفت :

         کلنجار هرروزه ات

                 با لباس های آویزان پشت در

ياد بگير، ساده ترين چيز ها را !

براي آنان كه به خواهند ياد به گيرند،

هرگز دير نيست.

الفبا را ياد بگير ! كافي نيست ؛ اما

آن را ياد بگير ! مگذار دل سردت كنند !

سکوت تانکی است

 که بر زمین فکرهایم می چرخد و

                           علامت می گذارد

از روی همین علامت ها دکتر

             نقشه ی جغرافیایی روحم را روی میز می کشد

کفش هایم کو ؟
چه کسی بود صدا کرد: عراق؟
چه کسی بود که گفت:
می دهم آزادی...
تو اگر نفت به ما می دادی..

لبخند تلخ "غزه"

زیر دلارهای بیت خدا

به خون نشست!

آنجا که

خشم وآتش و دود

بر سجاده نمازشان

اما

نیایش بیت حق

دعای هر روز‌شان است.

"غزه"،

آنجا که

زمین‌اش دهان باز میکند

پر از شعله و خون

و میبلعد

کودکانی که مشق عشق را

تمرین می‌کنند

بر دفترچه ترانه هايم

بر ميز، بر درختان

با نقشی بر شن، با نقشی بر برف

نامت را خواهم نوشت

بر هر صفحه که می خوانم

بر هر صفحه ی سفيد

بر خاکستر کاغذها يا بر سنگ خون

نامت را می نويسم

در قلب من درختی ­ست

که شب­ها ماه می­شود

و روزها خورشید،

که دریاست 

سرد و گرم

دنيا را در آغوش تو چشيده ام

بهار را مي رقصم

و زنبق ها را به موهايت مي آويزم

گون از نسیم پرسید

دل من گرفته زینجا

هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان ؟

تمام شب

در جستجوي ات بودم

تمام شب،

تا شايد فضايی

برای امکان ِ حادثه ای

هرچند "کوچک"

بسازيم.

دختران تاك را در پستو

و چشمان متحجر غريزه

به كينه در پي آن است

كه غوره هاي كال را سترون نخوانند

کتاب "آسایشم گاهی روانی ست" از رضا حیرانی به صورت الکترونیکی منتشر شد.

به یاد بیژن

 در هرج و مرجِ حس،

پیرمردِ یاد، هنوز

به افکارِ پس از هماغوشی،

به گفتگویِ مجسمه ها،

به سقوطِ وهمناکِ تولد،

یا صعودی به قله ی مرگ،

به سفیدیِ کاغذی که کور می کند

با کت شلواری خاتم کاری شده

و داغ مهر فاحشگان همیشه

جای پلک چشم سومی که هر ازگاهی

همچون دهان افعیان

باز می شود

و خرگوشانم

می هراسند , می رمند, خورده می شوند

گفتم ببین:

«سالهاست بیقرارم.

تلخیِ این سرما

بیدار نخواهد کرد

آرامشِ گرمِ مهرم را.»

به عروسکی گفته بودند: خانم شما شاعرید!

و  او در عالم خیال شاعر شده بود

وطن ای پاره ی  اعماق   وجود                وطن ای  مادر  هر بود و نبود

وطن ای  گمشده  در دشت  تهی                وطن ای تشنه ی  دوران  بهی

وطن ای کرده گریبان به دوچاک              وطن ای آمده از عرش به خاک 

وطن   ای    مام   تجاوز    دیده                جهل وکین  جان  تو را  دزدیده

با نگاه تو تلخ مي گريم

پژمرده مي شود باران

بر گونه هاي زرد تو

بهار،

        بهانه اي است

وعده اي كه هيج اش انتظار نيست

"گرگ"

 
اگر در خود چاهي كنده باشي
به قدر ِ چاه هاروت(اين چاه را به خاطر كبوتر هايش دوست داشت)
آنوقت مي فهمي كه براي يوسف شدن
در اين پيراهن هاي دريده
بايد گرگ بود. 

اين‌كه به تو نمي‌رسم

هوايت را نمي‌كنم

اين‌كه نمي‌شناسمت

نمي‌تنمت هيچ بار

خودت را جا گذاشته‌اي

کبوتری از بازار پرنده فروشان خریدم

یک شیشه کنسرو زیتون

و پیراهنی سفید

تا شعری برای صلح بنویسم

بدنبال ِ کدام نام

 کام مقام

و فتح برج

خشمگینان

 "یازده سپتامبر "

در وهم ِ روان پریشی

فكرش را نمي توانم بكنم

روزي در زندان گوانتانامو اسير جنگي باشم

و به سربازي گمنام

كه مرا با توپ فوتبال اشتباه مي گيرد