انتشار دو کتاب تازه در قلمرو شعر فارسی در پاریس، رویداد تازه‌ای در خارج از مرزهای ایران، تاجیکستان و افغانستان است. این کتاب‌ها به کوشش دکتر مسعود میرشاهی، پزشک و پژوهش‌گر زبان و ادبیات فارسی در تاجیکستان و افغانستان و دیگر کشورهای آسیای مرکزی منتشر شده است و ویژگی‌های جالب ‌توجه‌ای دارند. کتاب «حافظ ‌شیرازی» از یک نسخه‌ی خطی تازه پیدا شده در شهر پنجکند در تاجیکستان، زادگاه رودکی بدون تاریخ نوشته شدن آن است.

مهم ترین تاثیرات فروغ  در  شعر  افغانستان تغییر در  لحن، شیوه نگرش و تفکر  شاعرانه، در  شاعران نسل های  پسین است. مثلا شاعری که عادت داشت از معشوق  خویش  چون مردان سخن بگوید ، اینک براحتی نه از  جایگاه مجنون که از  جایگاه لیلی  و  نه از  جایگاه فرزند که از  جایگاه مادر صحبت می کند:

و به راحتی  وارد موضوعات پیش پا افتاده زندگی  می شود:

ورود شعر و انديشه فروغ به پهنه شعر تاجيکستان در دهه هفتاد و هشتاد قرن بيست اتفاق افتاد. با نشر مجموعه تولّدی ديگر نه تنها در محيط ادبی، بلکه در جامعه تاجيکستان بخصوص ميان نسل جوان، ترکشی (انفجاری) از احساس و تفکّر و  عشق رخ داد. شعر فروغ وسيله کشف رازهای قلبی، بازتاب احساسات فردی، افاده درد عشق، اظهار صدای اندرونی ناگفته جوانان تاجيک گرديد. جوانان با شعر فروغ زندگی می کردند، عشق می ورزيدند، خاليگاه سرد وسکوت زندگی تنهای  خويش را پر کرده، اندوههاشان را با هم قسمت می کردند. شايد ديگر از آن روزگار به بعد هم شاعری نتوانست به اندازه فروغ ميان جوانان تاجيک محبوبيت يابد. هرچند بعدها شعر سهراب سپهری  توانست ميان اديبان کشور غلغله هايی در مسير تجديد تفکّر و نوگرايی بيفکند.

(کسی  که به  ساحت  عشق  قدم بگذارد  طاعت از او بر می خیزد و  تکلیف از او ساقط می‌شود.

ما ماهی دریای عشقیم .  در عشق زاده  می شویم ،  در عشق  می بالیم و در عشق می‌میریم.

از خود به وجد می آیم . به خود عشق می ورزم . عاشق منم ؛ معشوق نیز من .))

بر آنم تا نگاهی دیگر داشته باشم بر زندگی و روزگار  رابعه عدویه:

 پیشوای عارفان،

نخستین زن عارف ایرانی پس از تازش تازیان،

شهبانوی عرفان عاشقانه در ایران.

کل مطلب را در سایت محمود کویر بخوانید

جهان ملک خاتون، شاعر بزرگ سده هشتم ماست. شاعری بلند پرواز و دلیر و عاشق. شاعری که خود از بیم دست اندازی های روزگار دیوانش را گرد آورده است.

سده هشتم در فارس، روزگار ستم و سیاهی است. زمانه‌ی محتسبان و گزمه ها. روزگار امیری که از سر سجاده بر می‌خاست، سر می‌برید و بار دیگر به سجده پیشانی پلید بر خاک می نهاد. روزگاری که ناموس عشق و رونق عشاق می بردند. روزگاری که انسان در چاه صبر خویش می‌سوزد و فریاد بر می‌دارد: کو رستمی!کو همدمی! کو رهروی!

در همین سده هشتم ما با زنان شاعری روبرو هستیم چون:  هما درکردستان، عایشه مقریه و بنت البخاریه (نمی دانیم شهرشان نیز کجاست) و دولت در سمرقند.  بقیه مطلب را در وبلاگ محمود کویر بخوانید

براستى ما زنان معطل مانده ايم و نمى دانيم كه اينهمه لطف و مهربانى و زبان آورى و نيك گفتارى و خوش سخنى و شيرين دهنى و و نكته پردازى و راز آميزى را از سوى شاعران، انديشه ورزان و سخن سنجان ادب فارسى چگونه جبران كنيم!

خیلی برای من جالب بود به خاطر بافت ویژه‌ی جامعه‌ی اسراییل که از ملیت‌های مختلف هستند و در بین آنها یک نویسنده‌ی ایرانی‌تباری پیدا کردم به اسم دوریت رابینیان. فکر کردم بد نیست یک برنامه‌ای درباره‌ی نویسنده‌های یهودی تبار ایرانی درست کنم و بعد ناگهان اسم مجموعه‌ی قابل تاملی از آنها در برابر من ظاهر شد. البته نام همه‌ی آنها را من الان در اینجا ندارم ولیکن نگاه کردم دیدم ما نویسندگان خیلی خوبی داریم که یهودی هستند، ایرانی‌الاصل هستند و الان هم مقیم آمریکا.

ناهید راشلین، یکی از معروف‌ترین آنها است که در سطح آمریکا برای خودش موقعیت بسیار خوبی پیدا کرده و ادبیات او بیشتر وقف یعنی فضایی است که بیشتر از آنجا در ذهنش دارد و بیشتر روی این دسته متمرکز است. دیگری جینا نهایی است که چند رمان موفق نوشته و باز هم فضا و محیطی را که شرح می‌دهد، ایران است و جامعه‌ی یهودی ایران.