اگر بگوييم در ميان نويسندگاني كه آثارشان در فهرست 40 اثر برگزيده قرن بيستم به داوري “اِل پائيس”، نام “فدريكو گارسيا لوركا”(1936ـ1898)از شهرت بي‌مانندي نسبت به سايرين برخوردار است، اغراق نكرده‌ايم. گارسيا لوركا كه در 19 اوت سال 1936 به دست فرانكيست‌ها(1) در سن 38 سالگي، يعني در سال‌هاي اوج شكوفايي هنر شاعري و نمايشنامه‌نويسي خود تيرباران شد، نام و آثارش با اين مرگ تراژيك، از شهرت بيشتري برخوردار شد و چنان در ميان ملل مختلف بسط يافت كه او را در جايگاه جهاني‌ترين نويسنده اسپانيايي در قرن گذشته نشاند. درام مرگ گارسيا لوركا، نهايت انزجار و تنفر تمامي گروه‌هاي آزاديخواه اسپانيايي را برعليه نيروهاي شورشي تحت امر ژنرال فرانكو برانگيخت و نگاه‌ها را به‌سوي اين شاعر معطوف ساخت، شاعري كه با وجود قريحه و هوش استثنايي‌اش در عرصه ادبيات و تئاتر مردمي‌، نسبت به روابط مشروع جنسي مورد پذيرش آئين و كليساي كاتوليك و نيز هنجار و عرف اجتماعي متداول جامعه بشري پشت كرده بود.

کل مقاله را در وبلاگ رامین مولایی بخوانید