تونی موریسن، نویسنده، ناشر، منتقد ادبیات و فرهنگ یک زن سیاهپوست آمریکایی است که در سال 1993 برنده جایزه نوبل درادبیات شد. او یکی از مهمترین نویسندگان زمان حال ادبیات سیاه و تاریخ نویسی ادبی آمریکا است. او در رمانهایش به دفاع از هویت و فرهنگ آمریکایی های سیاهپوست میپردازد. موریسن تاکید خاصی روی ادبیات سیاهان و مسایل و شرایط اجتماعی زنان آمریکا دارد. ازجمله موضوعات آثار او – نژادپرستی، برده داری، بی وطنی، خشونت، تحقیر نژادپرستانه، و یادآوری کابوس های گذشته تاریخ آمریکا است.

دیگر کشیدن عکس رخ یار پایان یافته است. دیگر لیلی و عشق معنایی ندارد. دو چشمان لیلی برای خلوت است. نقاش زمانه، عکاس دوران دیگر بر روی "چشمان لیلی" متوقف نمی ماند بلکه از روزگار کریهی که در آن به سر می بریم عکس  می گیرد و به جهان نشان می دهد.

بعد ازظهرگرم گرفته ودم کرده ای از روزهای بلا تکلیف وبلغمی مزاج تابستان مونترال است. 19 تیرماه 1388، یکروز بعد ازدهمین سالگرد 18 تیر، سالگرد خیزش دانشجویی در ایران است. حدود یک ماه از انتخابات 22 خرداد می گذرد. در این روزها و شب هایی که تا به اینجا رسیده، با خود در اندیشه و کشمکش بوده ام. در این اندیشه که «چطور شد که به اینجا رسیدیم؟ و داریم به کجا می رویم و چگونه؟»

مدت ها ست که رژیم به بدل سازی برای سینما و هنر زیرزمینی روی آورده است تا هنرزیرزمینی را لوث کرده و مرزبندی هنر زیرزمینی با هنر رسمی را مخدوش کند. سال گذشته کنسرت گذاران رژیم در دبی با هیاهو اعلام کردند که بزرگترین  کنسرت موسیقی «زیرزمینی»  را در  دبی  برگذار می کنند. و این هنرمندان به اصطلاح زیرزمینی با مجوزحکومت به خارج سفر می کنند و به ایران بر می گردند.

رژیم با این کار می خواهد به جامعه القاء کند که موسیقی زیرزمینی نیز یک نوع از مدهای موسیقی مثل پاپ و بابا کرم است. در صورتیکه تفاوت و مرز هنر زیرزمینی، درست مثل تفاوت و مرز احزاب و دستجات سیاسی است که در پناه و چارچوب قانون اساسی رژیم فعالیت می کنند، با جریان هایی که برای در هم شکستن آن قانون مبارزه می کنند . اتفاقا هر دو دسته هم اعتراض می کنند، اعتراض اولی به کلیت رژیم و قانونش نیست، می خواهد اصلاح کند تا کل رژیم محفوظ بماند. ولی دومی، اتفاقا درد و رنج توده های محروم را در خود رژیم و قانونش می بیند. بنابراین می بینیم در هنر رسمی هم اعتراض می شود ولی به این اعتراض مجوز داده می شود و حتی گاهی خود رژیم هم به خودش اعتراض می کند. تمامی این اعتراض ها بخاطر این صورت می گیرد که اعتراض واقعی و اصلی، که بنیان وجودی رژیم را نشانه گرفته، فراگیر نشود. این، آن مرز مشخص هنر زیرزمینی و هنر رسمی است.  با این مرزبندی واقعی بین دو هنر، طبیعی است که انواع ترفندهای رژیم تماما حول محور مخدوش کردن این مرزبندی باشد.  

به خاطر صد سالگی سیمون دوبوار با کمی تاخیر        

دوبوار چنان در جهان شناخته‌شده است که سخن گفتن از او در این‌جا ، نمی‌تواند حرف تازه‌ای داشته باشد . او زنی ست که چون رویا هایش زندگی کرد. یک زندگی صادقانه و سرشار. همه‌ی چیزی را که در ابتدا تنها رویایی به نظر می‌رسید ، تمام و کمال در زندگی‌اش طی کرد .او گرچه در زمان خود سنت شکنی بود که زنان و مردان زیادی را که ترس از به‌خوردن نظم و باورهای پیشینشان داشتند، ترساند، اما چنان به اندیشه‌های خود ایمان داشت که بعد ها همان‌ها راه درست زیستن را آموختند، درست زیستن و از آن مهمتر با صداقت زیستن.

محکومیت مرگ من از جانب مافیای ایتالیا به خاطر افشای مناسبات گروه های مافیایی در کتاب "گومورا"، قدرت ادبیات را نشان می دهد.

Roberto Saviano

فروغ و فریدون از امین الدوله آغاز می کنند و پس از جنب و جوش های هنری و شعری متفاوت، فروغ در آستانه تبلور اوج شعری خود، چهل و دو سال پیش در چنین روزهایی (بعدازظهر دوشنبه 24 بهمن 1345) در تصادف اتومبیل کشته می شود، و فریدون، توسط حاکمان اسلامی به قتل می رسد و جسد مثله شده اش در خانه اش پیدا می شود. و فروغ و فریدون را "در باغچه کاشتند."

زن: نمیدونم چرا ما مثل ملیون ها ایرونی دیگه اوجا نموندیم تا شرایطو عوض کنیم؟

 مرد: مگه اونا که اونجا موندن تونستن چیزی رو عوض کنن؟

***

شناسنامه فیلم یک لحظه برای آزادی

نویسنده و کارگردان: آرش ریاحی

مدیر فیلمبرداری.MICHI RIEBEL. مونتاژ: کارینا.صدا: محسن ناصری. موزیک: کارونا. ترانه پایان با صدای فرهاد و شعر احمد شاملو.

مدت 110 دقیقه. 35 میلیمتری. سال 2008/ اطریش. فرانسه. زبان: فارسی. ترکی انگلیسی با زیر نویس.

خولیو کورتازار (۱۹۸۴-۱۹۱۴) نویسنده فرانسوی- آرژانتینی، رئالیسم شگفت انگیزی(جادویی) خلق کرد که همه قدرتش در متن های کوتاهی که امروز منتشر می شوند، متمرکز شده است. تعهدات سیاسی نویسنده، هرگز موجب نشد که با مخلوط کردن ادبیات و آموزش و یا کوتاه آمدن در برابر الگوهای متداول ادبیات متعهد، به خوانندگانش توهین کند.

« اینجا هم راحت نیستم، از نگاه متعجب برخی بچه های شما هم عذاب می کشم. اینها هم با من بدون فاصله وراحت نیستند». حق با او بود محیط ما هم نمی توانست از دیدگاه بسته جامعه روشنفکری ما تاثیر نگرفته باشد. می گفت: آمادگی تو برای کمک به من برای شروع وساخت طرحم دردمرا درمان نمی کند، بله درد شهرزاد زخم عمیقی بود که شرایط جامعه برپیکر شهرزاد ها نشانده بود، که با حضور جمهوری اسلامی نه  تنها درمان نشد بلکه عمیق تر هم شد. حالا شهرزاد در سن پیری و درماندگی باید با چندر غاز مستمری خانه سینما بسازد. با این کمک حتا نمی تواند شکمش را سیر کنند.

هلن سيمپسون نويسنده، شاعر و روزنامه‌نگار انگليسي اگر چه سال‌هاست در زمينه ادبيات داستاني، نمايشي و اشعار حماسي در رسانه‌هاي مختلف قلم مي‌زند اما در طول اين سال‌ها هرگز سوژه اصلي فعاليتش، نوشتن از زنان و نوشتن براي زنان را فراموش نكرد  و همواره چه در آثار ادبي و چه آثار غيرادبي‌اش به‌طور خاص به مشكلات و دغدغه‌هاي اين گروه پرداخته است.

به بهانه پنجاهمين سالگرد مرگ نيكوس كازانتزاكيس (1957 - 1883)

 كازانتزاكيس شخصاً شعر بلند 33/333 بيتى «اُديسه» را مهمترين اثر خود مى‏دانست. اين اثر حماسى به 24 سرود تقسيم شده است و همانند اُديسه هُمر كوششى ابر انسانى است براى ضبط تجربيات معنوى‏اش. از جمله آثار او كه به فارسى نيز ترجمه شده است زورباى يونانى؛ آزادى يا مرگ؛ مسيح بازمصلوب؛ كورس؛ سرگشته راه حق؛ برادر كشى؛ گزارش به خاك يونان؛ سودوم و گومورا؛ آخرين وسوسه مسيح؛ جوينده راه حق؛ سير آفاق و چند نامه از نيكوس كازانتزاكيس است.

از اوايل سال هاي ٢٠٠٠، تعريف آزادي بيان و کاربرد آن در صدر اخبار قرار گرفته است. مناقشات و خشونت هائي که در پي انتشار کاريکاتورهاي پيامبر اسلام در دانمارک رخ داد، بازداشت نويسنده بريتانيائي، ديويد ايروينگ به اتهام «نفي گرائي» در اتريش (١)، مشاجره هائي که قانون فرانسوي ممنوعيت نفي واقعيت نسل کشي ارمني ها برانگيخت... از آن جمله اند.

هانا آرنت از متفكران مطرح قرن بیستم و وارث دو فیلسوف بزرگ این قرن، هایدگر و یاسپرس، اندیشمندی با تفكر پیچیده و طیف فكری گسترده‌ بود كه كار وی را نمی‌توان در شاخه‌ای خاص محدود كرد. در سال‌های اخیر باورها و اندیشه‌های آرنت به صورت گسترده‌ای مورد بحث قرار گرفته و به گونه‌ای فراگیر تاثیرگذار بوده است. آرنت در چهاردهم اكتبر 1906 در خانواده‌ای یهودی و آلمانی در شهر هانوفر چشم به جهان گشود. هفت سال بیشتر نداشت كه پدرش فوت كرد و مادرش سرپرستی وی را برعهده گرفت. پس از پایان دوران دبیرستان در 18 سالگی به ماربورگ رفت تا نزد استادانی چون رودولف بولتمان، نیكولای هارتمان و مارتین هایدگر تحصیل كند. (جانسون؛ 1385، ص 15) در سال 1924 شاگرد هایدگر شد.

سایت هانا آرنت

فریدون هویدا، دیپلمات، نویسنده، پژوهشگر و منتقد سینما، دو سال پیش در سن 82 سالگی در ایالت ویرجینیای آمریکا در گذشت. او در سال 1924 در دمشق به دنیا آمد تحصیلات خود را در بیروت انجام داد و تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتۀ اقتصاد و حقوق بین المللی در پاریس در دانشگاه سوربن به پایان رساند. او علاقۀ بسیاری به سینما داشت و در مجلۀ معتبر "کایه دو سینما" نقد می نوشت.

به مناسبت صدمین سالگرد تولد "کلود لوی اشتراوس"، یکی از معروف ترین اساتید علم انسان شناسی و مردم شناسی در سراسر جهان، روز بیست و هشتم نوامبر،موزۀ هنر های اولیه Quai Branly در پاریس ، این روز را به گرامیداشت از وی اختصاص داده بود.  البته خود او که از جمعیت و هر گونه مراسم رسمی و بزرگداشت فراری است،به موزه نیامده بود و نیکلا سارکوزی ، رئیس جمهوری فرانسه بدین منابت به دیدار وی رفت.

 ابتکار موزۀ هنر های اولیه Quai Branly با استقبال بسیار خوبی روبرو شد، به طوریکه بیش از سیزده هزار علاقمند در تمامی روز به دیدار عکسها، مجسمه ها، ماسک ها، آلات موسیقی و هزاران اشیایی رفتند که وی طی سفر های پیاپی خود به آمریکای جنوبی و استرالیا برای آشنایی با قبائل بومی به ارمغان آورده بود و اکنون، اکثر قریب به اتفاق آنها را بهموزۀ Quai Branly اهدا کرده و در معرض نمایش قرار دارند.

احترام به آزادي بيان، نخستين قدمي است که غالبا در جهت دموکراسي برداشته مي شود. آزادي بيان از مطالبات مشترک ليبراليسم سياسي و جمهوري خواهي بوده و از شالوده هاي آزادي وجدان است که رودررو با جزميت و دگم قرار مي گيرد. اين دگم مي تواند پادشاهي مطلقه (اهانت به مقام شامخ سلطنت) يا مذهب (گناه تکفير و بي حرمتي) باشد. بو مارشه [نويسنده بنام قرن هيجدهم فرانسه.م] به طنز از زبان فيگارو مي گويد « تا زماني که من در نوشته هايم نه از اقتدار، نه از کيش، نه از سياست، نه از اخلاق، نه از صاحب منصبان، نه از صاحبان مال، نه از اپرا، نه از هرنمايش ديگر، نه از فردي که به چيزي احساس تعلق کند، صحبت نکنم. ،مي توانم هر چه مي خواهم آزادانه منتشر کنم، البته با اعمال دو يا سه سانسور».

امروزه‌ ادبيات‌ عاميانه‌ در نقاط‌ گوناگون‌ ايران‌ با گويش هاي‌ متفاوت‌ ميان‌ مردم‌ مناطق‌ گوناگون‌ مشهور و متداول‌ است‌. از جمله‌ در گيلان‌ اشعار شرف‌ شاه‌ دولايي‌، از شاعران‌ قرن‌ هشتم‌ ق. ‌، به‌ گويش‌ گيلكي،  در مازندران‌ اشعار امير پازواري‌ به‌ گويش مازندراني‌، در كردستان‌ داستان هاي‌ كُردي‌ منظومي‌ كه‌ اصطلاحن بيت‌ ناميده‌ مي‌شود و با آواز مي‌خوانند و نيز بسياري‌ از قصه‌هاي‌ كوتاه‌ عاميانه‌ به‌ گويش هاي‌ گوناگون‌ كه‌ گاه‌ در آثار پژوهندگان‌ گويش‌شناسي‌ نقل‌ شده‌ است‌. در اين‌ مقاله‌ صرفن به‌ ادبيات‌ عاميانه ی‌ فارسي‌ متداول‌ در درون‌ مرزهاي‌ ايران‌ پرداخته‌ مي‌شود.

کل مقاله را در آریا ادیب وبلاگ مهران افشاری بخوانید

دکتر مهدی فروغ يکی از پيشکسوتان تاتر ايران درگذشت. دکتر فروغ ۱۲۹۰ در شهر اصفهان به دنيا آمد و درسن نود سالگی (۲۴ سپتامبر ۲۰۰۸) در آمريکا چشم از جهان فرو بست!
در اينجا برای آشنايی بيشتر از زندگی نامه شخصی و هنری دکتر فروغ مطلبی را درج ميکنيم که پيش از اين در شماره نهم کتاب نمايش (دی ماه ۱۳۷۹/ دسامبر ۲۰۰۰) به مناسب بزرگداشت وی در آمريکا درج شده بود. اين نوشته به همراه دو نوشته ديگر توسط خانم عزت گوشه گير برای کتاب نمايش تهيه شده بود. علاقمندان برای کسب اطلاعات بيشتر در اين باره و همچنين ديگر مطالب مرتبط ميتوانند به بخش کتاب نمايش در سايت چهره (www.chehreh.net) مراجعه کنند.

چزاره پاوزه، شاعر، نویسنده، مترجم  و منتقد پرآوازه ی ایتالیایی و از چهره های مهم ادبی قرن بیستم این کشور است. او از آن دسته از نویسندگان ایتالیاست که ادبیات این کشور را متحول کردند.

گونتر گراس‏ اما نويسنده اى خلاق، واعظى اجتماعى، روشنفكرى سياسى و انسان‌دوستى است كه طى ساليان دراز با نظام حاكم بر آلمان درافتاده و دوبار نيز براى تغيير حكومت پا به مبارزات انتخاباتى گذاشته است. شگفت آن كه هر دو بار حزب مورد علاقه‌اش‏ قدرت را در آلمان به چنگ آورد.

 
تنها با سرزمین آرزوهای وحید موساییان که نقدی بر سنت های غلط دارد و خاموشی دریا از این کارگردان می توان امیدوار بود که کارگردانی هست تا چهره امروزی لر و لرستان را به تصویر بکشد

 
ياد بود حسین پناهی عاشق بيقراري كه همه عمر به بيراهه رفت هرگز از بيراهه به راه نيامد يادش همواره با نجواهاي عاشقانه تان عجين باد

بیراهه رفته بودم
آن شب
دستم را گرفته بود و می کشید
زین بعد همه عمرم را
بیراهه خواهم رفت

وقتی نویسنده ای بزرگ، اثر رمان نویس معروفی را بررسی می کند، بی شک یک واقعه ادبی است. متن ماریو وارگاس لوسا در باره «بینوایان» ویکتور هوگو، اولین بار در سال ۲۰۰۴ با عنوان «وسوسه برای ناممکن» چاپ شد. ترجمه فرانسه آن در همین ماه منتشر خواهد شد. این نوشته بررسی جذابی است از زندگی تخیلی و واقعی. ولی این بازخوانی نویسنده اهل «پرو» از اثر هوگو، خالی از قضاوت های ایدئولوژیکی نیست.

“ژان پل سارتر”؛ فیلسوف اگزیستانسیالیست ، رمان نویس، نمایشنامه نویس و منتقد بزرگ فرانسوی در ۲۱ ژوئن سال ۱۹۰۵میلادی در پاریس دیده به جهان گشود.
پدر”ژان” افسر نیروی دریایی و مادرش دخترعموی دکتر” آلبرت شوایترز “معروف، برنده جایزه صلح نوبل بود. به خاطر مرگ زود هنگام پدر، “ژان” در خانه پدر بزرگ مادری خود “شارل شوایتزر” که کارشناس برجسته زبان و اندیشه آلمانی بود، بزرگ شد.

آثار دوريس لسينگ، نويسنده انگليسی و برنده جايزه ادبی نوبل در سال ۲۰۰۷ برای خوانندگان فارسی زبان هنوز ناشناخته مانده‌اند. هر چند بعد از اهداء جايزه نوبل به او، مقالات متعددی در نشريات و سايت‌های فارسی زبان، با توجه به محل تولدش، که در ايران بود، نوشته شدند، اکثر اين مقالات ترجمه از نشريات خارجی به همين مناسبت بودند، که به شرح حال او و دريافت جايزه ادبی نوبل محدود می‌شدند.

مهدی غبرايی مترجم با سابقه، در باره عدم ترجمه و انتشار آثار لسينگ به فارسی در مصاحبه با روزنامه قدس می‌گويد: " ما متاسفانه از بسياری از رمان نويسهای بزرگ دنيا بی خبريم.

نادر ابراهیمی یکی از چهره های پرکار هنر و ادبیات ایران بود که از سال ۱۳۴۲ در سن ۲۷ سالگی با انتشار نخستین کتابش با نام "خانه ای برای شب" به جرگه نویسندگان ایرانی پیوست و خیلی زود با کتاب هایی که پشت سر هم نوشته و به بازار کتاب ایران عرضه می شدند، برای خود جایی ویژه در میان نویسندگان ایرانی یافت.

در گرامیداشت بیست و هفتمین سالروز جانباختن سعید سلطانپور

تا كه در بند یكی بندم هست

با تو ای سوخته پیوندم هست

اگر چه در تب تند شكنجه  میسوزم

ز خون ریخته خورشیدها می افروزم

چنگیز آیتماتوف، نویسنده معروف قرقیز، سه‌شنبه (۱۰ ژوئن) در بیمارستان شهر نورنبرگ آلمان درگذشت. «جمیله» و «اولین معلم» از جمله آثار این نویسنده معروف هستند. مردم قرقیزستان، آیتماتوف را پدر معنوی خود می‌دانند.

مشخص کن که برای تو چه جالب است، جالب ترین موضوعات را در زندگی ات پیدا کن، و از نگاه خاص خودت بنویس. بزرگترین مزیت ها در صنعت نشر این است که ما مالک داستانیم و تنها ما می توانیم بنویسیم. از این فرصت باید استفاده کرد.

۲/ با گفتن جزئیات، صحنه ها را تأثیر گذارتر کن.

به خواننده ات تصاویر ذهنی با شکلی همه فهم عرضه کن. سر و وضع شخصیت ها را به خواننده ها یاد آوری کن و نشانه ای از شخصیت ها بده، آنها سریعآ پیدایش می کنند. این باعث می شود عمل داستانی ات حس واقعی به خود بگیرد و خواننده در داستانت غرق شود.

ده نکته برای نوشتن داستانی در حد انتشار را در کافه داستان بخوانید

طنز یکی از گونه‌های ادبی و هنری تفکر انتقادی است. طنز سرشتی انتقادی دارد و به گفته‌ی چرنیشفسکی : طنز، آخرین مرحله‌ی تکامل نقد است. طنز، تصویر هنری ِ جمع تناقض‌ها و تضادهای درونی و بیرونی انسان و جامعه در لحظه و تاریخی واحد، با بیان و لحنی نیش‌خند آفرین است. طنز پرداز نیک می‌داند که جمع تناقض‌ها و تضادها درآن ِواحد در منطق صوری امری محال است، اما قلم‌رو طنز پرداز زنده‌گی اجتماعی است، قلم‌رویی که هر آن ِ واحد آن، جمع تناقض‌ها و تضادهای درونی و بیرونی است.

متن کامل مقاله را در کلک خیال انگیز نیما طاهری بخوانید

چهره زنان زینت بخش پانتئون

بمناسبت 8 مارس، روز جهانی زن، چهره نه زن از زنان تاریخ فرانسه در قرون گذشته، زینت بخش دیوار بزرگ پانتئون واقع در پاریس گشته اند.

بوف کور بی تردید تنها- آری تنها- شاهکار داستان نویسی یک ایرانی است که زیر جلدهای رنگ وارنگش همچنان چاپ می شود و نام سحرآمیز فراموش نشدنی اش تا ابد توی دالان های تاریک و نمور ذهن ما حک میشود. کسی نیست که با دیدن یک جغد یاد این شاهکار هنری نیفتد و یا با شنیدن موصوف خنزر پنزری دوباره هوای گنگ بوف کور در ذهنش جولان ندهد. یقین دارم که تخم لق ترکیبات  زن لکاته و زن اثیری را راوی بوف کور. در دهان منتقدان و اندیشمندان همیشگی ما انداخت.

‌‌او سه‌ چیز را دوست‌ داشت‌

او در این‌ دنیا سه‌ چیز را دوست‌ داشت:

دعای‌ شامگاهی، تاووس‌ سفید،

و نقشه‌ رنگ‌ پریده‌ امریكا.

و سه‌ چیز را دوست‌ نداشت:

گریه‌ كودكان‌

مربای‌ تمشك‌ با چائی‌

و پرخاشجویی‌ زنانه.

... و من‌ همسر او بودم.

 منتقدی در يکی از روزنامه‌ها در باب نقد مطلبی منتشر کرده است که عقيده سنجشی جالبی است. خلاصه عقيده ايشان اين است که نقد نبايد« نه حريف بزم باشد و نه ابزار رزم.» مقصود ايشان اين است که نقد نه بايد ارتجاعی باشد، نه کمونيستی. يعنی نه بی‌هدف ، نه سياسی.

چنين مقصودی متضمن انکار دوگانه‌ای است که تا حد زيادی ناشی از دلبستگی ماست به مقوله‌های شمردنی. من بارها به اين دلبستگی اشاره کرده و گفتم که شمارش از خصلت‌های خرده‌بورژوازی است: شيوه‌ها را با ترازويی می‌سنجند، دو کفه ترازو را چنان به دلخواه از شيوه‌ها پر می‌کنند که خود سرانجام کار، داوری جلوه‌گر شوند غير قابل توزين و دارای روحانيتی آرمانی. و از اين رهگذر، چونان شاهين ترازو که داور وزن کالا است، خود دادگر مي‌شوند. کل مقاله رولاند بارت در سایت دیباچه 

صادق هدايت به محض ورود به پاريس به اين جانبه تلفن کرد و گفت در يکي از هتل‌هاي بولوار سن‌ميشل زندگي مي‌کند و آدرسش را داد که بروم به ديدنش و بعداَ مرتب منزل ما مي‌آمد و مي‌گفت در صدد هستم يک آپارتمان با آشپزخانه پيدا کنم. براي من قدري تعجب‌آور بود براي کسي که اصلاً اهميت به غذا نمي‌دهد، بگردد به دنبال خانة با آشپزخانه، ولي فکر کردم لابد مدت زيادي خيال ماندن دارد و خانه را به هتل ترجيح مي‌دهد، خصوصاً براي خواندن و نوشتن.

کل مطلب در سایت دیباچه

عکس رخ یار، از نقاشی های به جای مانده از هدایت

عنوان رمان «جان که می‌دادم» تا مدت‌ها معلوم نبوده است که پیشینه‌ی ادبی دارد. تا اینکه در سال 1957، یعنی نزدیک به 27 سال پس از انتشار این رمان، یکی از فاکنر شناسان، پس از سال‌ها تحقیق و جست-و-جو، پیشینه‌ی عنوان آن را در «اودیسه‌»‌ی هومر می‌بابد. آن‌جا در کتاب یازدهم، هنگامی که اودیسه به دنیای مرده‌گان Hades می‌رود، با تنی چند از ارواح سخن می‌گوید. لازمه‌ی سخن گفتن با ارواح این است که اودیسه خون قربانی بر زمین بریزد. باری، یکی از این ارواح آگاممنون است و سخن‌اش معلوم می‌دارد که ناکامی در عشق خانواده‌گی به کشته شدن وی به دست زن اش کلیتمنسترا منجر شده است.

 کل مطلب در دفترهای سفید بی گناهی

 ویلیام فالنر در ویکیپدیا/ جان که می دادم در ویکیپدیا/ بیوگرافی ویلیام فاکنر/ ویلیام فاکنر بر روی وب/ داستان یک گل سرخ برای امیلی / نامه نگاری های همینگوی با فاکنر